Emmelie

emmelieEmmelie van Dongen leerde de wijk kennen toen ze op kamers woonde. Voor haar opleiding Creatieve Therapie-Drama, moest ze volkszangeres Marianne Weber nadoen. “Dat is iemand die in het geheel niet op mij lijkt”, vertelt ze, “dus ging ik de buurt in om te vragen hoe dat aan te pakken. Een buurman die in de tuin met zijn hark stond te playbacken! Vanaf die dag heeft het Soesterkwartier mijn hart gestolen.”

“Vanaf mijn bankje in de voortuin spreek ik veel mensen. Ze komen buurten, met alledaagse pijntjes en ook de mooie dingen van het leven”

“Tijdens mijn zoektocht naar een woning, 8 jaar geleden, belde ik bij ieder aanbod aan bij de buren. Leuke buren was mijn belangrijkste voorwaarde. Zo vond ik mijn huis aan de Aucubastraat, waar ik het nog steeds naar mijn zin heb. Vanaf mijn bankje in de voortuin spreek ik veel mensen. Ze komen buurten, met alledaagse pijntjes en ook de mooie dingen van het leven.”

“Met de kinderen uit de straat heb ik iets bijzonders. Ik ben speels, heb een leuke klik met ze. Op school en op straat kunnen ze zich soms boevig gedragen, maar het zijn schatjes. Zij zijn, mits het uitkomt, altijd welkom om met me te spelen of kletsen. Een paar jaar geleden organiseerde ik een straatspeeldag. De moeders hielpen allemaal mee, het was een mooi feest.”

“Ik maak gemakkelijk contact. De gesloten overbuurman, die ik op een dag keihard HALLOOO toeriep. Ik vergeet zijn prachtige open glimlach nooit meer! De brug was geslagen. Ik probeer nu ook bruggetjes te bouwen tussen hem en andere buren.”

Emmelie heeft er plezier in om goeie buur te zijn. En ze krijgt er veel van terug: “Ik zie ook dat anderen ook goeie buur voor mij zijn. Als ik zin in een praatje heb, gaat de deur daar ook open.”

Terug naar Ervaringen